Slaraffenliv i leigebil.

Nå er det andre boller. Forden er komen på plass. Den skal me meska  oss med ei tid framover. Me hadde jo ikkje tenkt å slita oss heilt ut her i Kanariland. Det blei rett nok ein slitsam tur å få bilen på plass. 120 trapper ned, så slalåm mellom timeshareseljarane som absolutt skal vita kor eg kjem frå,  og så 450 trapper opp i slalåm mellom amøbeliknande trappegåarar med god tid, for å henta han på Senter Europa. Den sola som forfølgde meg på turen i føremiddag, og  tidsklemma klokka gav meg, førde i kombinasjon med trappene til eit transpirasjonsanfall som eg ikkje har hatt maken til sidan eg var nær ved å koma forseinka til bror min sin grillkveld, Hua Hin, Thailand 2010.
Når leigepapira skulle signerast, draup svetten på papira som om eg skulle stått  utandørs på Husnes i haustregnet og signert. It's due to the stairs, unnskylde eg meg med til utleigaren. Yes, you really need a  car, sa han og smilde empatisk.
Me køyrde ein tur til Playa de Ingles. Må jo bruka denne bilen, tenkte eg. Der var været berre halvvegs av det me er vane med her. Og lunchen dei serverte der var utan pils. Er det meining i slikt? Men dei kvitløkgratinerte rekene var herlege. Osen står ut strupa så sterkt, at hadde eg blitt stoppa av politziaen i blåsekontroll, er eg viss på at det ville gitt utslag og enda med køyreforbod.
I dag har svigerinna med følgje på 3 landa. Dei bur i Maspalomas. Dei første rapportane derfrå fortel om frostskader og hakkande tenner. Slik er det når ein kjem frå eit ullkledd og skjerma tilvære framføre peisen i Byåsen, og i uvørskap kastar av seg både ullbole og spøtasokkar. Slikt vert det fort appelsinhud av.

Naboskap

Her på Los Veleros har me engelske naboar. Det er kjekt, for då kan me snakka både med dei og om dei. Me kan drøsa med dei når det høver seg slik, og snakka stygt om dei, når me lystar det. Det er jo desse kulturskildnadene som det er morosamt å tulla med. Engelskmenn har eit handikap på det viset. Dei kan jo berre det språket som alle skjønar. Då er det vanskeleg for dei å sitja på terrassen og vera indiskre. Dei har det like vanskeleg med slikt som me har det heime på Husnes med naboane der, om dei kjem for nær. Men det er det jo sjeldan dei gjer.
Naboane på Husnes har eg i snart 34 år halde greitt frå livet. Eg har alltid hatt eit korrekt, men aldri hjarteleg forhold til slike. Dei næraste der helsar eg på og snakkar om brunsneglar med, men det er alt. Eg har aldri vore inne hos dei, eller filosofert saman med dei over ei øl. Eg måtte hit til Puerto Rico for at det skulle skje.
Like ved bustaden vår her, gjekk me på dei. Nei jusses, tenkte eg. Korleis takla dette? Men så kom eg på at nordmenn i syden ikkje er som andre nordmenn. Me inviterte dei såleis med innom der me bur, og gav dei ei øl.
Rart kor venlegsinna ein kan verta i ei slik setting. Me fekk til og med drøst om korleis me har det i husa våre på Husnes, og kor lite me eigentleg veit om kvarandre der.
Dei ønskte å utveksla telefonnr og ymta frampå om å eta saman ute ein kveld. Så kven veit, kanskje har me skaffa oss nye omgangsvener.
Me ser.....

Yrkesutdanning og levekår

Eg var der i dag. På den "ekstreme bartenderskulen" i Puerto Rico. Tenkte meg inn der for å sensurera litevetta. Finna ut om fagprestasjonane stod til haud eller laud. Men skulen var stengd. Her i byen er ikkje formell fagkunnskap etterspurd. Om ein kan hoia eit par ord på skandinavisk og setta ein paraply i eit drinkglas, er 70% av turistane nøgde. Eg gjekk på engelsk pub. Der serverte dei pint of bitter og fotball på flatskjerm. How are you, sa dei og. Søren, tenkte eg. Kan ikkje spanjolane få ha arbeidsplassane sine for seg sjølve. Kvifor kjem desse anglosaksane hit? Taxisjåføren som frakta meg heim, var innfødd. Han var hyggeleg, og snakka så godt han kunne på sitt turistspråk. Ein ekte autodidakt, det var klart. Men me kommuniserte. Pensjonist, sa eg. Oh, can you live of that? sa han. When I pensjonist, I get 700 euro pr month. Stakkars deg, sa eg og rauste med dringsen. Eg kom til leiligheten samstundes med reingjeringsdamene. Dei såg trøtte ut idag. Mange rom, mykje skit. Dei fekk aldri utdanning desse kvinnene. Gymnas og høgskule blei ikkje deira greie. Dei tener lite og svettar mykje. Dagane på jobb er lange, og timane heime hos mann og barn er få. Men dei smiler turistsmilet sitt. Ikkje eit ord engelsk kan dei. Men når kona mi set seg ned med spøtet sitt, klarde dei ikkje å dy seg. Quesque? spør dei. Og då er det genuin interesse. Ein vinn innsyn og får perspektiv på livet her i euroland.

Published with Blogger-droid v1.6.6

Strandpromenade med avkastning.

Turen idag hadde same start og mål som igår. Men ruta vart ei heilt anna. Me følgde havkanten. Rett nok vart det ein liten ås å forsera  mellom Nye Puerto Rico der me bur, til Balitico. Men så strandpromenade derfrå og like til Arguinneguin. Å promenera forbi Anfi er alltid ei god oppleving. Dette vakre området som trønderen Lyng bygde opp, er framleis velholdt og innbydande. Men det var ille korleis uværet sist vinter hadde øydelagt den asfalterte promenaden langs sjøen der. Hadde Lyng levd og sett det, hadde han nok rotert i grava.
Samla sett vart dette likevel ein givande tur. Utbyttet kom i form av stor fettforbrenning og kraftig melanin oppbygging. Melaninet skal verna med mot dei skadelege solstrålene, og fettforbrenninga skal gjera magen lettare å bera.
Altså to floger i ein smekk. Eg vert både brun og vakker.

Høgt og herlig

Aldri  såg eg fjellet grønare i denne klimasonen. To dagar regn har sett sine spor. I dag stråla sola og vinden var gått i hi.
Me drog på fjelltur. Puerto Rico til Arguinneguin. Då er me på 350 moh på det høgste. Me gjekk stiar me aldri før har valgt på denne ruta. 4 timar var me under høg og open himmel.
Folk er kjekke på slike koter. Alle seier noko på norsk. Nesten iallfall. Seier eg hallo får, eg 95% retur av hallo med norsk aksent. Oftast med nordnorsk. Desse stakkars landsmenna som elles hadde frose ihjel i kalde nord.
Korkje kona eller eg har overskot att etter dette. Kokk vil ingen vera. Då er saka klar, det må bli restaurant.
Eg lyt difor fiffa meg opp, praia ein taxi og lita på Norwegian kortet. Eg hentar jo kreditten hos Kjosen iår.

Tøffe tider.

Skyene er vekke. Vind og sol har hatt dugnad på den saka. Men vinden kan godt løya nå, når jobben er gjort. Me høyrer meldingar om at snøplogane køyrer i eitt på flyplassen på Tenerife. Det syns me er rart her me sit innsmurd i solkrem på Gran Kanari. Men wifi ligg nede og tv er ute, så noko unormalt er det.
Idag gjekk turen til Arguinneguin med buss. På stranda der velta bølgjene frodande langt innover land. Men i solkroken utanfor den Norske klubben var det godt å sitta. Og der sat me ikkje aleine. Norske kvinner og menn med velvaksne magar og tørre struper meska seg i sola. Ein forfulla sjømann  som aldri kom seg vidare etter siste avmønstring, drakk rom og cola. Han hadde vore ute i hardt vær før, kunne eg sjå. Copa Cabana ropa  han til den nydelige svenske glasberarsken. Ho hadde sett gubben før, og visste at sjølv om fyren hadde fått meir enn nok, ville han likevel kunna setja sjøbein og koma seg heim når sjappa  stengde.
Desse akterutseilte nordmenna  ser ein rett mange av her omkring. På barane ser ein tidlegare tvkjendisar som ikkje klarde presset, og som nå har gøymt seg unna her. Dei styrkjer seg på billeg vin og wiskey og lever på minne frå nrk og tv2. Også fordums skulefolk eg kjende frå Husnes, ravar rundt. Livet er tøft for mange.

Sunnmøringar og andre naturfenomen.

Ein heil gris gjekk til igår. Han låg blodig på grillen, når me møtte fram kl 19. Det var eit kanarisk svin med varme i blikket og grillolje bak øyro. Etter 2 timar låg kotelettene hans på tallerken min.
Me delte bord med to sunnmøringar. Dei visste å grava til seg. Det gjer jo slike folk. At fyren hadde jobba seg opp frå gravemaskinkøyrar i 1964 til velhalden entreprenør i dag, viser at han hadde næringsvet. Han og kona kjøpte to husvære mens dei var her.
Eg hadde ikkje liknande karriere å skryta  av. Men på dansegolvet slo me dei. For mens kona og eg svingde  oss til spelemannens nostalgiske svisker, sat sunnmøringane att ved bordet bordet og veiva.
I natt tordna det. Kl 04 vakna eg. Det er vanleg at eg gjer det på den tida. Eg trudde med det same at det framleis  var sunnmøringen som buldra , men nei. Ikkje var det kona si snorking heller, ho søv jo på eige soverom og eg på mitt. Det var beint fram eit skikkeleg nordisk toreskrall som rulla mellom kanariberga. Og ikkje berre eit. Regnet som fulgte er ennå ikkje heilt slutt.
Kona sitt i bikini i døropninga akkurat langt nok ute til at sola mellom skyene rekk i henne, men ikkje så langt ute at regnet som skya tidvis slepp frå seg, treff boka ho les i. Ho er smart kona.
Sjølv sit eg godt planta i sofaen. Eg blir her til så lenge.