Tida er eit lån

Eg sit på den innglasa altanen og let haustlufta stryke kinna. Sola har gått ned bak fjella på Stordlandet, og over Opsangervatnet ligg eit djupt, blått skjær. Kaffikoppen står att på bordet og kjølnar. Der ute susar verda for seg sjølv.
I morges sat eg med kalenderen og rekna ut kor mange veker det er att til jul. Vi menneske har ein underleg trong til å leggja planar, telja og måla, som om dagane var eit rekneskap som skulle gå opp. Klokka på veggen, appen i lomma, rutene i almanakken: alt er reiskapar for å halde tida i sjakk. Men ho lèt seg ikkje halda. Ho er alltid eit steg føre, eller eit steg bak.
Fysikaren i meg vil seie at tida er ein dimensjon, ei pil som peikar éin veg. Filosofen vil kalle ho eit vilkår for at vi i det heile finst. Men her, med varmen frå fønvinden som stryk nedover fjellet, kjennest tida mest som noko eg har fått låne. Eg veit berre ikkje kor lenge lånet varer.»Eg vart invitert utan å bli spurd, og får sitje ei stund. Nokre timar til å undre meg over kva som held atoma saman, og sjå på krusningane i vatnet der nede.
Kanskje treng ikkje spørsmålet eit svar. Eg tek ein slurk av den kalde kaffien og let timane gå slik dei vil.