Tida er eit lån

Eg sit på den innglasa altanen og let haustlufta stryke kinna. Sola har gått ned bak fjella på Stordlandet, og over Opsangervatnet ligg eit djupt, blått skjær. Kaffikoppen står att på bordet og kjølnar. Der ute susar verda for seg sjølv.
I morges sat eg med kalenderen og rekna ut kor mange veker det er att til jul. Vi menneske har ein underleg trong til å leggja planar, telja og måla, som om dagane var eit rekneskap som skulle gå opp. Klokka på veggen, appen i lomma, rutene i almanakken: alt er reiskapar for å halde tida i sjakk. Men ho lèt seg ikkje halda. Ho er alltid eit steg føre, eller eit steg bak.
Fysikaren i meg vil seie at tida er ein dimensjon, ei pil som peikar éin veg. Filosofen vil kalle ho eit vilkår for at vi i det heile finst. Men her, med varmen frå fønvinden som stryk nedover fjellet, kjennest tida mest som noko eg har fått låne. Eg veit berre ikkje kor lenge lånet varer.»Eg vart invitert utan å bli spurd, og får sitje ei stund. Nokre timar til å undre meg over kva som held atoma saman, og sjå på krusningane i vatnet der nede.
Kanskje treng ikkje spørsmålet eit svar. Eg tek ein slurk av den kalde kaffien og let timane gå slik dei vil.

Humle, malt og mannfolkprat

Døra til Støyperiet Pub gleid opp, og lokalet veltar imot meg med eit brus av latter og glaslyd. Eg blir ståande i dørkarmen eit sekund og kjenner skuldrene krype opp mot øyrene. Så ser eg min ven, Åsmund Kåre, stå der borte ved disken. Han kan alt som er verd å vite om ølbrygginga si historie, iallfall her på Husnes.

​Eg svelgjer unna ein tørr klump i halsen og ser meg om. Det er ikkje fullt på alle plassane. Nokre bord kan eg ha heilt aleine. Men eg orkar ikkje tanken på å sitje einsam. Ved eit langbord sit det ein gjeng karar i sine beste velmaktsdagar, gutar på mellom førti og femti som alt snakkar varmt og hyggeleg saman. Eg tek mot til meg, går bort og senkar meg ned på den einaste ledige stolen i flokken av fem heilt ukjende menn.

​– Er det ledig her, høyrer eg meg sjølv seie.

​Ein av dei riv til seg ei jakke frå setet ved sida av, skubbar stolen eit hakk bakover, og svarar med eit breitt glis:

​– Berre slå deg ned. Her er plass til deg.

Åsmund Kåre tek ordet, snakkar engasjert i mikrofonen og fører oss gjennom eit skikkeleg djupdykk i faget.

Etter eit føredrag krydra med kunnskap og anekdoter, er ​prøvesmakinga i gang.

​Små glas vert sette fram, og frivilligkorpset på Støyperiet skjenkar rundt. Tolv omgangar, tolv sortar til saman, klare til dyst. Eg lyttar og prøvesmakar. Glaset blir lyfta opp mot lyset, og ifølgje dei  andre treff lukta av humle og malt nasen. Eg som mista luktesansen i forrige århundre, merkar ikkje det. Men dei første
slurkane vitnar om ekte handverk. Noko sit som eit skot og varmar godt i sjela, medan anna er rein slalåm for smakslaukane og må takast imot med profesjonell avsky før det går rakt i spyttebakken som er sett fram.

​Slik sig kvelden på. Dei framande andleta rundt bordet blir til kjende fjes. Den mentale isen smeltar i takt med at glasa blir tømde, og latteren sit laust mellom generasjonane.

​Då eg endeleg reiser meg for å gå ut i kvelden nokre timar seinare, er det med eit fast handtrykk frå karane, eit djupt dunk i ryggen som gjer godt heilt inn i beinmergen, og eit tungt, ordlaust blikk som berre menn som har delt ein slik kveld saman, kan få til.