Min veg

Kaffikoppane klirra blidt mot tefata i bedehuset. Det låg ei lukt av formkake og eit mildt, velmeint alvor over forsamlinga. Dei vaksne la ei hand på skuldra til oss ungdommane med ekte, varm omsorg. Dei ville oss berre vel. Dei song songar om ei anna verd, kanskje i eit stille, naivt håp om å verna oss mot den verda vi faktisk stod midt oppi.

For slekta mi vart etter kvart dei tinga eg fordjupa meg i, beint fram mystiske. Eg kan framleis sjå føre meg korleis dei rynka panna, såg på meg og spurde: «Kva er eigentleg eit atom? Trur du på det?» I dag er det fort gjort å trekka på smilebandet av eit slikt spørsmål. Men ein må jo hugsa på at då dei fekk si utdanning i folkeskulen på 1930-talet, var slikt sjølvsagt ikkje pensum. Eit elektron var jo like usynleg for dei som åndsmaktene dei høyrde om på søndagane, så at eg skulle vie meg til noko slikt, var vanskeleg for dei å skjøna. Og når eg ser korleis folk kan stura og kava med alt det nye, uforståelege som stadig dukkar opp for oss som har vorte gamle i dag, skjønar eg dei jo frykteleg godt. Det er slett ikkje lett når verda brått snakkar eit språk ein ikkje har lært.

Det var altså ikkje slik at eg kjende meg fanga, og eg måtte heller ikkje kjempa meg ut av miljøet i protest. Det var meir ei verd som stilt og roleg slutta å gje gjenklang i meg, omtrent som ein veks ut av kleda sine. Ferda mi vidare var ikkje eit dramatisk oppgjer, men ei forunderleg reise.

Eg hugsar korleis det var å sitja med blyanten over arket og sjå korleis ei kompleks likning i matematikk sakte løyste seg opp og fall på plass. Eg hugsar kor glad eg var om kvelden når eg køyrde heim etter timevis på lesesalen på UiB. 

Der bedehuset baud på usynlege mirakel ein berre måtte tru blindt på, baud naturvitskapen på eit underverk ein faktisk kunne rekna seg fram til. Då eg for alvor begynte å forstå fysikken, kjende eg ei heilt eigen form for ærefrykt. Å sjå korleis eit atom er bygd opp, korleis proton og nøytron finn kvarandre i ein fullkomen, naturleg balanse i kjernen, var som å sjå brikkene i eit puslespel falla på plass. Det fanst ingen strenge dogme der, berre ei urokkeleg, vakker logikk. Verda hang saman.

Eg ser tilbake på dei vaksne frå den gongen med varme og eit lunt smil. Dei ville pakka meg inn i trua si for å gje meg tryggleik. Eg fann berre min eigen tryggleik ein heilt annan stad. I staden for å lena meg på overtru og lovnadar om eit liv etter døden, slo eg røter i fysikken, tyngdekrafta og det rasjonelle. Det gav meg ei djup ro å byggja livet på handfaste fakta. Ikkje som eit opprør, men fordi det gjekk opp for meg at dette eine, forunderlege livet vi har her og no, verkeleg er meir enn rikeleg.

Nøydde til å nyta

Lakenet har for lengst slutta å pusta. Det klistrar seg til ryggen som eit klamt omslag, og soverommet er fylt av det tette, stilleståande høgtrykket som har parkert over oss. Eg slår opp augene. Solstripa har allereie funne vegen gjennom sprekken i gardina og treffer nattbordet med nådelaus kraft.

Føtene mine treffer golvet før klokka i det heile har tenkt tanken på å kima. Det er berre éin idé som gjeld: Å få stilt seg under dusjhovudet og la det kalde vatnet skylje av seg nattas transpirasjonssekret. Den kjensla, når vatnet treffer nakken og vekkjer kvar einaste celle til live, den gjer at ein tilgir heile den klisne oppvakninga.

Inne på kjøkenet steikjer eg eit speilegg og skjer opp hjertesalat, plommetomat og paprika. Ein må ha skikkeleg drivstoff, for det kviler eit tungt, kulturelt press over oss på dagar som dette.

Det ligg eit krav i dei gule strålane som treffer stovegolvet. Gå ut, seier den norske folkesjela. Produser D-vitamin. Nyt finvêret mens du kan. Ver lukkeleg! Ein kan ikkje med godt samvit sitta inne i ein sval skugge og la slik kraftig, gratis stråling gå til spille.

Så eg snører på meg skoa og går ut. Sola slår imot meg som varmebølgja frå ein open steikeomn. Nede på gangvegen møter eg ein kjenning. Han står der og ventar på at eg skal stoppe. Myser mot meg. Eg stoppar.

Han tørkar seg sakte over panna med handbaken.

«Nei, no er det nesten i drygaste laget,» seier han, og dreg inn eit drag med stilleståande, varm luft.

Eg kjem med eit meiningstungt nikk og sparkar litt i asfalten.

«Alt blir jo heilt svidd i hagane. Får ikkje sove om natta heller.»

«Heilt utmattande,» samtykkjer eg mjukt.

Vi står der i eit par minutt og ufsar oss skikkeleg. Det ligg ei djup, felles trøyst i å kunna stønna litt over at vi endeleg har fått akkurat det vêret vi har gått og drømt om i eit halvt år. Så nikkar vi til kvarandre, myser mot lyset, og traskar vidare i sola. Vi har jo trass alt ein jobb å gjera for helsa.

Den som snublar, går

Kaffikoppen varmar i neven og speilegget smiler til meg frå asjetten. Eg sit ved kjøkkenbordet og lèt morgenen varma ansiktet. Ikkje noko stress, inga klokke som tikkar meg i nakken. Bare den rolige dampen frå koppen med lukta av kaffi og ein ny dag.

På veg forbi badet kastar eg eit blikk på speilen. Eg dreg begge hendene gjennom manken. Og joda, det veks! Eg må humra litt for meg sjølv. Av det store alvoret me så ofte pakkar oss inn i, av bekymringane for alt som kanskje, muligens kan gå gale, men som nesten aldri gjere det.

Eg set frå meg koppen og  hentar nettbrettet. Det knakar kanskje ørlite grann i ei hofte, men føtene ber meg. Desse beina, som har trampa gjennom livet, i uvêr og finvêr, dei gjer jobben framleis. Den venstre har rett nok lenge hatt sine eigne planar, og snublar gjerne i ein terskel som ikkje er der.

Har du nokon gong studert ein eittåring som held på å knekke gå-koden? Å gå er i grunn ikkje noko anna enn å kasta seg kontrollert framover, og håpa at foten rekk å ta imot før tyngdekrafta vinn. Og i starten vinn tyngdekrafta kvar gong. Møtet med stovegolvet er brutalt, det smell, og tårene kjem trillande. Vi som står rundt løftar dei små opp, men vi pakkar dei ikkje inn i bobleplast. Vi set dei varsamt ned på føtene att.

Som barn fell vi for å læra oss å overvinna tyngdekrafta. Som gamle fell vi fordi naturlovene byrjar å krevja sitt. Det startar ofte i det komiske – du leitar systematisk etter mobiltelefonen, finn han til slutt på salongbordet, og smiler. Men så må ein innsjå at det ikkje berre er minnet som sviktar, men sjølve optikken. Når verda berre kjem inn gjennom eit halvt auge, er det ikkje lenger noko ein kan pussa vekk.

Og så har vi dei verkeleg brutale falla. Dei som slår lufta heilt ut av oss. Å sitja ved ei seng og sjå på at ein du var glad i, trekkjer pusten for siste gong. Å kjenna at ei hand som alltid har vore varm, gradvis slepper taket og blir kald. Då finst det ingen englar eller fiktive plaster som kjem dalande. Det er berre deg, kjensla av eit tomt univers, og den klare realiteten av at noko avsluttande har skjedd.

I barndommen fanst det eit magisk plaster for kvar minste skramme. Men apoteket har ikkje plaster for dei djupe kutta som livet påfører oss. Nokre sår må rett og slett få liggja opne. Dei svir, dei verker, og dei krev at vi berre står i det. Tilbake står arret.  Eit bevis på at du tok støyten og nekta å bli liggjande.

Den som sjølv har kjent det iskalde golvet mot kinnet, veit korleis det kjennest når andre fell. Vi treng ikkje koma med lettvinte råd. Vi kan heller vera eit stødig, varmt anker i rommet. Ikkje fordi vi kan oppheva tyngdekrafta for andre, men fordi vi sjølv har falle, reist oss att, og veit at livet framleis er verdt å leva.

Eg sit i sofaen og hugsar attende. Eitåringen som stod og ruga borte ved sofabordet. Handbaken hans var rundt bordkanten. Han slapp taket. Eit lite sekund av perfekt, dirrande fridom. Så gjer tyngdekrafta det ho alltid gjer.

Smellet mot parketten er hardt og udiskutabelt. Underleppa hans skjelv. Han ser over golvet, rett på meg.

Eg lagar ingen trøystande lydar om at det ikkje gjorde vondt, for vi veit begge to at det smalt skikkeleg. I staden møter eg blikket hans med det auget eg har til rådvelde, og nikkar berre sakte. Eit tenkt, lydlaust forlik mellom ein som akkurat har begynt å kjempa mot tyngdekrafta, og ein som har slåst mot henne i over åtti år.

Han snufsar éin gong. Så tar han tak i sofakanten, drar det eine kneet opp under seg. Han festar blikket på ei raud leike på den andre sida av rommet, klar for eit nytt forsøk.

Så lener han seg framover. Ut av balanse, inn i rørsla. Ut i livet.

Reisa er i gang.

Heimveg

Kaffien skvulpar faretrugande i pappkruset medan flyet ristar av seg dansk jord. Eit ekko av trombone og lystige pianoriff, bunde saman av Kira Martini, surrar framleis i hjernebarken. Denne faste, årlege pilegrimsferda til jazzen i Kongens by gjer eit og anna med eit aldrande hovud. Kvar er eg eigentleg på veg no? Når ein fyk over land og strand slik me har gjort dei siste månadene, byrjar det indre kompasset å fuske. Juli, ja. Då er eg vel i Danmark, i følgje kalenderen. Som dei amerikanske turistdamene med blått hår ofte slår fast over hotellfrukosten: «Oh, it's July! Then this must be Denmark!» Eg slår meg til ro med den logikken. Heimveg, altså.

Til venstre for meg sit Magnhild, mitt kjære og stødige reisefølgje, og pustar fredeleg ut etter festivaldagane. Men snur eg hovudet den andre vegen, er landskapet eit anna. Til høgre, framføre og bak meg er eg fullstendig omringa. Vi er Norwegian sitt skandinaviske alibi i ein massiv, kvinneleg flokk frå Midtens rike. Språket som kvitrar over seteradene går i frekvensar eg berre kan drøyme om å dekode.

Eg prøver å tjuvkikke på skjermen til kvinna framføre meg. Ein vil jo gjerne fange opp noko universelt. Men fingrane hennar piskar over glaset i eit tempo som trassar all friksjon. Skjermen er eit rotihop av strekar, prikkar og penselstrøk. Utanfor flyvindauget glir kvite bomullsskyer og knallblå himmel forbi, men slikt ofrar dei ikkje eit blikk. Her opererer ein tydelegvis berre med to modular: anten febrilsk sveiping på mobilskjermen, eller komatøs søvn.

Naboen min til høgre har stilt seg inn på det siste. Hovudet hennar heng tungt. Tyngdekrafta gjer jobben.

Så kjem den smilande flyverten glidande med avfallsposen. Eg lener meg fram og strekkjer meg over det høgre armlenet for å kvitte meg med pappkruset. Det er akkurat då fysikkens lover krev sin rett. Ein liten beige drope med kaffimjølk klamrar seg til kanten, slepper taket, og startar eit fritt fall. I nådelaus slow-motion spinn han i lufta, teiknar ein perfekt parabel over kneet mitt, og landar med eit lydlaust, blautt plopp midt på ermet til den tungt sovande kineserinna.

Eg frys. Så blir eg varm. Eg ser på Magnhild. Skal me slå alarm? Prikke den sovande kineserinna på skuldra, vifte med serviettar og by på ei orsaking?

Ho dreg pusten djupt inn. Ho rører litt på den eine skuldra og glir om mogleg endå djupare inn i draumeland. Ikkje ei rykning i andletet. Magnhild, eg og den kabintilsette møter blikka til kvarandre. Vi inngår ei stum, pragmatisk pakt der og då, og avbles heile redningsaksjonen. Vi lèt kvinna kvile i si salige og fullstendig kunnskapslause ro. Det er trass alt sant som dei seier: det ein ikkje veit, har ein absolutt ikkje vondt av.

Eit par timar seinare høyrer me drønnet når hjula treffer asfalten på Flesland. I det same flyet bremsar ned, skjer det noko utruleg. Eit stumt, usynleg startskot går gjennom den asiatiske delegasjonen. Mobilar forsvinn brått, søvn blir rista av, og i éin synkron, presisjonsinnøvd rørsle smett munnbinda på. Stroppane blir smekka bak øyrene, og det kvite stoffet blir drege langt og grundig oppover naseryggen, nesten heilt opp i augevippane. Her skal tydelegvis ikkje eit gram av den lumske vestlandslufta få sleppe inn i systemet.

Eg klemmer handa til Magnhild, flirer stilt for meg sjølv, og kjenner at jo – det er i grunnen ganske godt å vere heime.

Feltoppteikningar frå Kreta

Chania-bussen var stappfull, eit rullande eksperiment i korleis ein kan pressa maksimal masse inn i eit avgrensa volum. Gjennom midtgangen trampa ein røsleg kar med lærveske over skuldra og ein bunke billettar i neven. Han hadde svær nase, var konduktør, men førte seg som ein hærførar på slagmarka. Det smalt for alvor då Magnhild fann det naturleg å vippa føtene oppå setet framfor seg. Det utløyste vrede. Konduktøren lyfte haka over nasen og smelte av ei salve på beinhard gresk, som fekk henne til å skvetta til og smella skosålane i dørken. Han reiv av billettar med eit skarpt rykk, nesten som å dra eit sverd frå slira, og stira nesten til medvitsløyse på dei som somla med å finna fram småmyntane. Hadde Ares, sjølvaste krigsguden, teke på seg jobben med å halda ro og orden i kollektivtrafikken, ville han ha operert nøyaktig slik.

Inne på supermarknaden leita eg etter salta smør. Usalta smør er noko svineri som ikkje høyrer heime på noka brødskive. Borte i kassen stod ein kjekk kar, slåande lik ein ung Apollon. Då han observerte vår feilslåtte leiting langs hyllene, forlot han stasjonen sin. Han tok beina på nakken, sprang butikken rundt og dukka inn bak reolar, men kom likevel tomhendt attende. Han rista på hovudet, peika ut døra og sende oss vidare nedover gata til neste såkalla supermarknad. Vellykka. Der fann vi endeleg ei pakke salta smør i eit gøymt kjøleskap. Demeter, fruktbarheitsgudinna, kravde tydelegvis at vi måtte ut på ei lita odyssé før ho ville dela meieriets grøde med oss.

Neste stopp var hos slaktaren. Vi måtte sikra råvarer til dagens kleftiko. Bak disken stod ein kar med forkle, ein moderne Hefaistos i sitt rette element. Han kasta ikkje bort tida på å finna ledda i kjøtet, men heva i staden ei massiv øks og lét henne falla over lammelåret. Eit kontant, brutalt hogg. Beinsplintrane flaug veggimellom. Han brukte ikkje finmotorikk, men demonstrerte ei rein, kalkulert overføring av rørslemengd. Kraft x tid som vi seier i fysikken. Eit par hogg etterpå slengde han dei kløyvde kjøtstykka på vekta med eit grynt. Perfekt oppdelt, reint fysisk sett.

På tallerkenen min seinare på dagen sat eg og plukka frå kvarandre kjøt og beinsplintar. Eg starta med å dela stykket i to, så i fire. Deretter brukte eg kniven for å skilja hinnene frå det stykkevis møyre kjøtet, splitta det heile i stadig mindre bestanddelar. Demokrit ville ha nikka gjenkjennande då eg studerte bitane inngåande, fullt oppteken med å isolera det aller siste, udelelege lammekjøtatomet. Demokrit atomlæra sin store tenkar.

Sola steikte  på stranda i Kolymbari. I vasskanten låg ein kar og vippa opp og ned i bølgjene. Han brydde seg døyten om verken parasollar eller solkrem. Han berre låg der og såg korleis vassnivået steig rundt magen kvar gong han trekte pusten, og korleis han sokk litt lenger ned når han pusta ut. Han flytta på armane i systematiske rørsler for å testa væska si fortrenging. Eg venta berre på at han skulle spretta naken opp av sjøen og ropa eit rungande «Heureka!», nett slik Arkimedes gjorde då han fann oppdriftslova i badekaret.

Returen på sundag gjekk med drosje frå Agia Marina til Tavronitis. Sjåføren hadde foten limt til gasspedalen. Han snakka rasande fott på fleire språk samstundes, ropa til ein mann på gata. Ein ven, sa han. Han tasta på telefonen, og kasta stundom eit blikk i bakspegelen, alt på brøkdelen av eit sekund. Tuppen av joggeskorne flaksa over pedalane med ei fart som trassa all fornuft, han hadde køyrd taxi i Aten sa han. Den gongen før Google maps kom til menneskeheten. Han hadde kartbok i hanskerommet. Hadde drosjeløyvet hans hatt eit emblem, ville det garantert ha vore Hermes sin stav omslynga av to slangar.

Ved Gonia-klosteret i Kolumbari traff vi to tyrkerar. Kona sa ho var frå Constantinople, mannen meinte dei kom frå Istanbul. Slik blei det til at vi fire danna eit lite kor og framførte den ikkje ukjende sangen. Dei fleste besøkande var opptekne av alteret og dei eldgamle ikona. Ein fyr stod derimot for seg sjølv ute på steinhella. Han stod og sikta langs søylene. Han drog hælen gjennom støvet og rissa opp eit perfekt rektangel, før han trekte ein diagonal over med peikefingeren. Han kikka på meg, peika på katetane i støvet og nikka roleg opp mot takkonstruksjonen. Pytagoras lever i beste velgåande. Overtru fekk vera for massane; her inne var det tydelegvis streng geometri som sytte for at taket ikkje datt i hovudet på oss.

Kreta er altså ikkje berre sol og tzatziki. Det er ein stad der gudane aldri eigentleg tok pensjon, dei berre søkte seg over i andre bransjar. Ares fann seg ein trygg jobb i kollektivtrafikken. Demeter held smøret gøymt bak i kjøleskapet berre for å sjå kor langt du er villig til å gå. Hefaistos slutta med å smi lyn og tok til med lam i staden. Hermes køyrer drosje og har bytta ut gullsandalar med joggesko.

Og Pytagoras? Han er framleis på jobb, på kne i klosterstøvet, og sjekkar at vinklane stemmer.

Ein stad må jo nokon passa på at alt heng i hop.

Knebøy og kyrkjeklokker

​Eg står i gangen min og stappar joggesko og håndkle ner i bagen. Utanfrå kjem lyden av kyrkjeklokker drivande. Det er søndag. Klangen dreg hovudet mitt rett tilbake til barndommen. Då kom klokkeklangen rett nok frå radioen i stova, men den var akkurat like heilag for det.

​Så snart radioklokkene kima, lakka det mot høgmesse, og alvoret la seg som eit teppe over huset. Eg kan enno minnast korleis den stive kragen på søndagsskjorta gnog mot barnehalsen. Bestefar var emissær, så her måtte me trø varsamt. Far kunne til nød forsvinna ut for å stella i fjosen. Kyrne brydde seg trass alt lite om helgedagen, men nåde den som fann fram strikkepinnane. Eg hugsar korleis eg satt innesperra ved middagsbordet og kjende rykkingane i fotballmuskelen  og/eller "slå ball" muskelen mens eg lengta ut til graset der kameratane alt var igang med å velge lag.

​Eg ristar barndomstida sine kjensler ut av hovudet, og dreg igjen glidelåsen på sportsbagen. Eg skal på treningsstudio. På sjølve kviledagen. Eg smiler litt av meg sjølv medan eg traskar i veg, men kjenner likevel at skuldrene umerkeleg kryp eit hakk oppover. Er dette eigentleg heilt stovereint?

​Utanfor glasdøra til Feelgood-senteret skjer det som må skje: Bråstopp. Låsen blinkar avvisande raudt, og døra rikkar seg ikkje same kor mykje eg dreg. Eg kastar eit raskt blikk opp mot himmelen. Så det var altså her Vårherre skulle setje ned foten.

​Brått glir ein skugge forbi på innsida av glaset. St. Peter? I så fall har han bytt kjønn sidan sist. Men kven veit, etter Pride-markeringa i går er vel takhøgda kanskje utvida der oppe òg. Døra glir opp, og ei kvinne ser mildt på meg.

– Du må legge låsebrikka  inntil den rette følaren, seier den moderne portvakta.

​Eg slepp inn i heilagdomen. Heilt åleine. St. Peter forsvinn som ei ånd i ein fillehaug. 

I tre kvarter let eg tyngdekrafta og mekanikken styre. Det er berre meg og den taktfaste, metalliske lyden av maskiner som bryt sundagsfreden. Eg dreg, pressar og lar fysikkens lover kverne på kroppen til eg pustar som ein prest etter nattverdsvinen. Svetten spring fram i dråpar på panna, samlar seg til små bekkar, og fargar t-skjorta mørk i store, klamme halvmånar under armane. Kvar muskelfiber spenner seg i rein, verdsleg utmatting. Her inne finst ikkje eit einaste fordømmande blikk. Ingen tordentale om synd og skam. Berre den djupe, trygge brumminga frå ventilasjonsanlegget som mildt velsignar ein einsam og drypande mosjonist.

​Då eg endeleg kjem ut i friluft att, er all klang fordufta. Det ringes visst ikkje for syndarar. Eg traskar heimover med blikket i asfalten og tungt, bøygd hovud. Ikkje tyngd av all verdas skam og arvesynd.  Det er nok berre ein nakkemuskel som  har fått køyrd seg.

Den gongen våren lukta Jurosan og hestefis

Eg kan ennå kjenna koss sola klistra skjorta til ryggen, og me berre kasta ho av oss. Det var far som opna det gildet. Han hadde hår over heile brystkassen, noko eg alltid hadde beundra. Mor var ikkje sein om å henta krukka med Jurosan i fjosglaset og smurde det utover alle våre bleike vinterkroppar, bortsett frå på far som hadde pels. Så var me klare. For i min barndom merka eg aldri at det regna om våren. Sola skein alltid over tørre bakkar som venta på det årlege gullet: kuskiten.

Vipa skreik over hovuda på oss, eit tydeleg varsel om at gauken snart sat bak løa og venta på tur. Men me hadde ikkje tid til å fylgja med på fuglane. Heile familien stod klar med kvar si møkkagreip. Det var ikkje om å gjera å bli fyrst ferdig; nei, den verkelege kampen stod om kven som fekk klyva opp og pinnhalda i hestetaumane.

Å måka skiten av kjerra og spreia han, var ein jobb for fotfolket. Å stå rakrygga i front og styra hesten, det var høgstatus. Så fekk det heller våga seg at den varme vårlufta vart ein solid lapskaus av ram møkkalukt og tette, lune hestefisar kvar gong gampen tok i opp dei brattaste kneikane. Me pusta med munnen og kjempa vidare.

Når middagstida kom, gjekk me ikkje inn. Me kasta oss ned i graset under open himmel. Mor bar ut skåler med kjølig rabarbrasuppe og surmelk med sprø kavring. Me fekk og ein pølsesnabb å bita i. Det knaste mellom tennene, kjølte ned ein sveitt hals, og smakte av ingenting anna enn rein, evig vår.

Når kveldsskuggane strekte seg lange over nyspreidde bakkar, leita me fram skjortene igjen. Rista av dei kuskiten som var komen på avvegar, og dekte oss til. Sola hadde gjort sitt, og huda på skuldrene stramma og brann mildt, eit tydeleg teikn på at Jurosan-krukka frå fjosglaset kanskje hadde passert «best-før-datoen» for lengst, og at den neppe kunne skryte på seg nokon solfaktor. Omgrepet var ikkje oppfunne.

Inne på kjøkenet stod sinkbalja klar med lunka vatn. Me skrubba og gnei med ei slags heimelaga såpe, men den særprega eimen av ram kuskit og spenesalve sat som limt i huda. Han flytta med meg inn i stova, opp trappa og heilt inn under dyna. Ein lukta ikkje reint; ein lukta vår.

Det var den intense, tunge Trøyttleiken med stor T, som nå tok overhand. Det var ikkje den keisame trøyttleiken ein får av å kjeda seg, men den djupe, salige dvalen som berre svingande møkkagreiper og tung motbakke kan gi ein ti år gammal skrott. Armane var som bly, dei seig tungt ned i halmmadrassen. Før augeloka fann kvarandre, rakk ein akkurat å registrera den faste rytmen frå hjerteslaga i brystet, før ein slokna fullstendig. Lukkeleg uvitande om morgondagen, men med ei urokkeleg vissheit om at sola ville skine like varmt då.

Det er lenge sidan eg har hatt spenesalve på skuldrene. Men av og til, når våren kjem snikande, tek eg meg i å lytte etter vipa, medan eg lurer på kvar det vart av den djupe, salige trøyttleiken.