Føtene mine treffer golvet før klokka i det heile har tenkt tanken på å kima. Det er berre éin idé som gjeld: Å få stilt seg under dusjhovudet og la det kalde vatnet skylje av seg nattas transpirasjonssekret. Den kjensla, når vatnet treffer nakken og vekkjer kvar einaste celle til live, den gjer at ein tilgir heile den klisne oppvakninga.
Inne på kjøkenet steikjer eg eit speilegg og skjer opp hjertesalat, plommetomat og paprika. Ein må ha skikkeleg drivstoff, for det kviler eit tungt, kulturelt press over oss på dagar som dette.
Det ligg eit krav i dei gule strålane som treffer stovegolvet. Gå ut, seier den norske folkesjela. Produser D-vitamin. Nyt finvêret mens du kan. Ver lukkeleg! Ein kan ikkje med godt samvit sitta inne i ein sval skugge og la slik kraftig, gratis stråling gå til spille.
Så eg snører på meg skoa og går ut. Sola slår imot meg som varmebølgja frå ein open steikeomn. Nede på gangvegen møter eg ein kjenning. Han står der og ventar på at eg skal stoppe. Myser mot meg. Eg stoppar.
Han tørkar seg sakte over panna med handbaken.
«Nei, no er det nesten i drygaste laget,» seier han, og dreg inn eit drag med stilleståande, varm luft.
Eg kjem med eit meiningstungt nikk og sparkar litt i asfalten.
«Alt blir jo heilt svidd i hagane. Får ikkje sove om natta heller.»
«Heilt utmattande,» samtykkjer eg mjukt.
Vi står der i eit par minutt og ufsar oss skikkeleg. Det ligg ei djup, felles trøyst i å kunna stønna litt over at vi endeleg har fått akkurat det vêret vi har gått og drømt om i eit halvt år. Så nikkar vi til kvarandre, myser mot lyset, og traskar vidare i sola. Vi har jo trass alt ein jobb å gjera for helsa.
Ingen kommentarer:
Legg inn en kommentar