Då verda sletta kvitosten

​Eg stirer rett ned på den kvite bordflata. Eg veit han ligg der. Eg har nett halde han i handa, kjent den kalde, voksaktige overflata mot fingrane. Men nå? Borte. Bordet er ei flate av absolutt ingenting. Eg mønstrar kvar kvadratcentimeter som om eg leita etter ein bortkomen atompartikkel. Det er då eg hentar fram mi faste livsløgn: «Menn kan ikkje leita, det er berre slik me er skapte.» Det er lettare å tru på det enn på at røyndomen driv og slettar objekt frå synsfeltet mitt. ​Men fingrane veit betre. Dei vandrar over bordet, søkande, heilt til dei støyter mot noko fast og kaldt midt i det store, tomme tåkefeltet. Der er han jo. Kvitosten. ​Det er ikkje berre på kjøkkenet det dukkar opp slike hol i tilværet. Den gode, gamle boka har òg blitt eit offer. Å bla i papirsider er i dag mest som å stirre inn i ei kvit skodde. For å finna att gleda ved litteraturen, må eg over på skjerm – der bakgrunnslyset skin sterkt og fontane er store nok. Lydbøker? Nei, dei frustrerande opplesarane gjer meg berre uvel med sine merkelege tonar og tempo. Eg vil ha orda sjølv, om eg så må blåsa dei opp til plakatformat. ​Rundt om i huset har eg lenge hatt små, digitale hjelparar som leitar for meg og som eg samtalar med. Eg ser på dei som eit slags stille beredskap. Glaukomen har nemleg sin eigen takt, ein stødig marsj som eg ikkje har kontroll over. Han spør ikkje om lov; han berre flyttar om på verda mi i sitt eige tempo. ​Så skjer det i stova. Ei umerkeleg rørsle med handa, og så lyden av porselen som smell mot parketten. Ein mørk foss av kaffi breier seg utover. Eg såg ikkje koppen før han låg der i bitar. ​Ned på alle fire. Kneet finn ein våt flekk, og eg byrjar å krypa. Eg dreg fingeren over golvet, kjenner etter fukta, og tørkar opp det vesle eg klarar å få auge på. Der sit eg, ein vaksen mann på kne, og prøver å berga det som er att av ettermiddagsfreden medan eg leitar etter svarte flekkar på eit mørkt teppe. ​Det er i desse stundene, med kaffi på buksa og ein kvitost som leikar gjømsel, at alvoret bit mest. Og då førarkortet vart liggjande att i skuffa for godt. Eg er ikkje lenger han som styrer maskina; eg er passasjer i min eigen kvardag, avhengig av at teknologien og hendene mine finn vegen som auga av og til nektar å sjå. ​Men når eg reiser meg opp att, noko stiv i knea og med kaffilukt i nasa, må eg smile. Verda er kanskje i ferd med å bli litt meir tåkete, men ho er i alle fall aldri kjedeleg. ​Ha ei god dag – og hald godt fast i både fontstørrelsen og kaffikoppen!