Med heimabrygg, trasiga skor og Cornelis på nachspiel

Han var sju år eldre enn meg, men då han gjekk på scena på NHH i Bergen midt på 60-talet, fanst det ingen avstand mellom oss. Cornelis var allereie lydsporet til ungdomstida vår, og visene hans svirra tungt i studentmiljøet. Vi kunne tekstane på rams, strofe etter strofe. Dei sat som støypt. ​Når vi samla oss til fest på Hatleberg, var oppskrifta alltid den same, og ho slo aldri feil. Det sat alltid ein eller annan i kroken med ein kassegitar i fanget, det gjekk raust i heimabrygg frå ymse kantar, og det var heilt garantert meir enn éin av oss som trødde rundt i «trasiga skor». Vi var midt i vår tid, og Cornelis sette ord på alt saman. ​Men det som verkeleg har brent seg fast, var det som skjedde etter konserten den kvelden. Sjølvaste Cornelis vart like godt med oss vidare på nachspiel. Tett på, i eit rom fylt av sigarettrøyk, studentar og natt, greip han gitaren. Eg hugsar enno tyngda i stemma hans då han song at du kan ingenting ta med deg dit du går. ​Det låg ei djuptfølt sanning i dei orda, spesielt når dei kom frå han. For Cornelis levde verkeleg slik han song. Det var liten forskjell mellom liv og lære. Han gav alt til musikken og folket, og det vesle han eventuelt klarte å samle seg av jordisk gods, det kom futen raskt og tok frå han. ​Då han altfor tidleg gjekk ut av tida i 1987, var lommene hans kanskje tomme, men du verda for ein rikdom han la attende til oss andre. Mannen er borte, men musikken lever i beste velgåande, like slitesterk og ærleg i dag. ​I kveld skal eg på konsert igjen for å høyre desse visene. Eg gler meg stort. Det blir eit gjenhøyr med gamle vener, og kanskje kjem eg til å lukke auga eit lite sekund for å mane fram smaken av heimabrygg og lyden av ein ekte trubadur på eit studentrom i Bergen