Historia om ein plastbit

Det er sjelden eg har bruk for ein kulepenn nå om dagen. Men i dag måtte eg ha ein, og nevane fann vegen ned i den gamle lærarveska. Heilt nede i botnen, under gløymde bindersar og støv frå hundrevis av krittbitar, stanga fingrane borti noko hardt. Ein kulepenn. Han er raud.

​Eg klikkar på toppen med ein lyd som framleis sit i ryggmergen. Klikk-klakk. Med eitt er eg tilbake ved arbeidsbordet i dei seine kveldstimane, bøygd over tjukke bunkar med fysikkprøvar. Einstein lærte oss at tida er relativ, men for ein elev som ventar på resultatet av ein prøve om termofysikk, er tida uendeleg lang og merknadene i margen absolutt. ​Eg smiler litt når eg ser på den raude spissen. Eg brukte jo timevis på å skrive velmeinte, pedagogiske råd i margen. Eg forklarte med djupt alvor korleis dei kunne ha løyst energibevaringa smidigare. Men la oss vere ærlege: Den skjøre ungdommen såg knapt på dei kloke orda mine. Auga deira var som laserstrålar, dei søkte og fann raskt den store, raude sirkelen som eg hadde skrive karakteren inni. Eit tal frå 0 til 6, stundom med ein + eller - bak. Resten oppfatta dei berre som pynt. Mens eg framleis står der med lærartaska i eine handa og raudpennen i andre, hugsar eg den dagen katastrofen ramma. Raudpennen var tom. I rein desperasjon greip eg ein grøn penn og retta resten av bunken med den. Eg tenkte det var friskt og fint, men du skulle sett andleta då eg delte ut att prøvane! Elevane sat der og skula på dei grøne karakterane som om eg hadde retta dei i søvne. Det var ei kjenneleg vonbrot i rommet. Det var som om ein karakter i grønt ikkje talde, som om tyngdelova ikkje var gyldig med mindre ho var understreka med raudt. Eg trur dei kjende det som om eg hadde sluntra unna lærargjerninga mi. ​Etterpå fekk pennen kvile trygt i jakkelomma når eg køyrde mot Torghuset. Der fekk han rissa ned kvardagsformlane som rimelegvis er viktigare enn E=mc^2 når ein er ferdig på jobb: mjølk, grovbrød og kaffi. ​Det er rart korleis ein liten plastbit kan romme så mykje historie. Ein gamal fysikklærar kan framleis smila over at verda går vidare, og at det ordna seg med både fysikken og ungdommen til slutt, raudt eller grønt.