Tankar frå ei trapp når sola har snudd

Tunge støvlesolar mot hard betong. Det er lyden av ein kropp som er langt komen i livet, men som nektar å la seg diktere av tyngdekrafta. Første etasje. Her, rett over rekkene med postkassar, heng det første

sporet etter levde liv. Det er ein kantsydd bord i gult og blått, forma som skarpe tindar. Dette er gåver frå folk som har villa at minna deira skal få nytt lys. Eg stansar litt og lèt blikket kvile på mønsteret. Det er noko vakkert i korleis kunstnaren som bur i andre etasje har teke desse brukte tekstilane og gitt dei ein ny misjon; som ei lita krone over kvardagen vår. Beina mine er framleis kalde, men hovudet har byrja å sortere. Andre etasje. Her bur ho, arkitekten bak dette galleriet.

Utanfor døra hennar er tindane vorte doble – raudt mot kvitt og gult. Her fell tankane til ro. Eg tenker på eit brev eg skal skrive til ein gammal ven, eit slikt brev som krev varme og nøyaktigheit, akkurat som desse omarbeidde tekstilane. Orda skal vere like faste i kanten som handverket eg har framfor meg. Beina er varme no, og viljen tek over for melankolien. Tredje etasje. Midtvegs.

Mønsteret endrar karakter igjen, mørkare no, med korset som motiv i dei kvite felta. Her fell planane for veka på plass. Alt må berre setjast opp rett, så viser vegen seg sjølv. Eg kjenner svetten pipla under skjortekragen, og blikket søker døra til heisen. Ho står der, blank og freistande. Ein sølvfarga veg utan motstand. Stundom, når giddaløysa legg seg som ei våt ullkåpe over skuldrane, trykker eg på knappen. Eg lèt meg søkke ned i den mjuke ristinga og ser mitt eige slitne andlet i spegelen. Det er eit nederlag som smakar av luksus. Men ikkje i dag. Fjerde etasje. Her er det tungt. Eg må støtte meg til gelenderet.

På veggen heng fire åttekanta stjerner, omarbeidd frå stoff som folk har hatt kjært. Det er ein etasje for dei lange tankane, dei som handlar om at tida akselererer medan stega vert kortare. Men eg skubbar tungsinnet bak meg. Det er framleis eg som fører loggen. Eg ser på den vesle, einslege ruta som heng til høgre for dei andre – ein påminnar om at vi alle treng vår eigen plass i det store mønsteret. Femte etasje. 76 trinn.

Eg står framfor tre kantsydde roser. Dei er raude og kraftige, henta ut av ein samanheng og sett inn i min. Eg er oppe. Eg er heime. Pulsen hamrar i tinningane, men blikket er stødig. Eg skal bruke dette nye året på å vera styreleiar i mitt eige liv. Eg skal setje opp rekneskapen slik at summen av små sigrar – som kvar etasje eg legg bak meg til trass for motstanden – alltid går i pluss. Saklista er ferdigtenkt. Eg kan leite fram klubba.