Kjære Vene

Eg stod bak i køen på Rema i går og kjende på dette merkelege utolmodet som kjem med alderen. Dette suget i magen over at alt skal gå så fort, at tida liksom renn mellom

fingrane på oss medan vi står og ventar på at verda skal rulla vidare. Framme ved kassa stod ein eldre mann. Han stod med fingrane djupt nedi ein plastpose med småmynt og nokre krøllete, gamle kvitteringar. Han prøvde å sortera, prøvde å finna fram til noko som kunne likna på betaling, men fingrane ville ikkje lystra takten til kassaapparatet. Det såg ut som om han akkurat då hadde mista tråden i kva rekkjefølgje verda gjekk i. Bak meg tromma ein rastlaus skosole mot flisene. Sukkene i køen vart tunge, og eg såg korleis hendene til mannen begynte å skjelva. Eg kjende det godt att. Det blikket. Den lamslåtte panikken som oppstår når logikken stoppar opp og du føler at heile verda sit med fasiten og berre ventar på at du skal feila. Då bøygde ho seg fram, den vesle kvinna som stod rett bak han. Ho prøvde ikkje å gjera det for han, men ho la ei hand lett på arma hans og sa det heilt lågt: «Kjære vene. Treng du hjelp?» Det var ikkje berre orda. Det var noko med måten ho sa det på, ein varme som strauk han over kinnet utan å røre han. Det låg ein naturleg tryggleik i måten ho stod der på, ei ekte kjensle av at ho faktisk såg mannen bak skjelvinga. Heilt enkelt. Heilt stille. Han pusta ut, og den lune roa hennar smitta over på han. Skjelvinga gav seg litt, og med eit lite smil hjelpte ho han å sortera myntane. Han fekk vera herre over eiga betaling, berre med litt støtte i ryggen. Eg vart ståande att og tenkte på kor lett det er å la seg rive med av jaget. Men ser vi oss om, finst det heldigvis motkrefter. Vi ser det her heime i dei små bygdene, der folk framleis set av tid til den gode praten langs vegen, eller i dei store byane der frivillige opnar dørene for framande som har mista fotfestet. Vi ser det i konsept som «nabohjelp» og opne møteplassar der det ikkje er kva du presterer, men at du er tilstades, som tel. Og lyfter vi blikket endå meir, ser vi at dette er eit universelt språk. Det handlar om den same, djupe kjensla: Å sjå eit anna menneske der dei er, utan å krevja at dei skal vera noko anna. For «kjære vene» skal jo ikkje gjera nokon stakkarsleg. Det er eit lite rom for å få att pusten. Det er å seia at «vi ser at dette er vrient akkurat no, men vi har tid». Men det krev at vi meiner det. At hjartet er med i tonefallet. Eg gjekk heimatt frå butikken nokre tankar rikare. Kjære folk, eg trur vi treng fleire slike ord no. Men mest av alt treng vi det som ligg bak dei. Vi treng ikkje fleire som ropar høgt når nokon mistar tråden. Vi treng berre fleire som ho kvinna i Rema køen. Som veit når det er nok å seia, med heile seg: Kjære vene. Treng du hjelp? Ho vart min laurdagshelt i går.